Wijji >.<

เช้าวันอังคารแรกของเปิดเทอม 1 ปี 1

นร. คนหนึ่งที่ตื่นเต้นกับวิชานี้อย่างมาก ได้เข้าไป 

ณ ห้องเลคเชอร์ในวิชา studio in design ในตอนบ่าย

มีการแจกโปรแกรมแรกของวิชาคือจุดเส้นระนาบ

นร. คนนั้นอยู่กลุ่ม 8  

แต่ละกลุ่มมีอาจารย์ประจำกลุ่มหนึ่่งท่าน

ที่จะคอยดูแลเอาใจใส่ระหว่างการทำงาน

ระหว่างการทำงานครั้งแรก นร.คนนั้น

ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ระหว่างการทำงาน

โดน อ. ประจำกลุ่มท่านนี้กดดัน ถอนหายใจใส่ตลอดระยะเวลาการทำงาน

แต่เด็กคนนั้นก็ไม่ลดละ ทำงานที่ตัวเองมั่นใจสุดฤทธิ์ส่ง

พอถึงวันศุกร์ นร. คนที่ว่าก็ไปรับงานคืน

แล้วโดน F ไป 4 ตัว

นร. คนนั้นปลอบใจ เข้ามายังไม่รู้เรื่อง คราวหน้าเอาใหม่ละกัน

วันศุกร์นั้นก็ทำโปรแกรมถัดมาที่ได้รับแจก เพื่อรอผลตรวจในวันอังคารหน้า...

เมื่อมาถึงวันอังคารถัดมา ซึ่งเป็นการแจกผลงานที่ทำไปวันศุกร์ที่แล้ว

ก่อนที่จะรับงานคืนมีการวิเคราะห์ผลงานที่แต่ละคนได้

ระหว่างการวิเคราะห์นั้นเองได้มีผลงานชิ้นหนึ่งที่ได้ D มาวิเคราะห์ 

ซึ่งโจทย์เป็นงานนำระนาบมาประกอบต่อกันให้เกิด space ที่สวยงาม 

อาจารย์ : คนที่ทำผลงานชิ้นนี้ (ชิ้นที่ได้ D)คนทำคงจะมั่นใจมากว่ามันสวย

แต่หารู้ไม่ว่า คนทำคนนั้นไร้รสนิยมเหลือเกิน

มั่นใจในตัวเองมาก ไอ้ form ที่คนทำคิดว่า

สวยเนี่ย คงจะมีปัญหาเกี่ยวกับรสนิยมแน่ๆ

นร. คนนั้นก็เห็นด้วยกับที่ อ. ว่า

ต่อมาก็รับโปรแกรมขึ้นมาทำงานบนสตู

พอบนสตูก็แจกงานคืน นร. คนนั้นพอได้งานคืนปุ๊บ

ก็ตกใจอย่างรุนแรง มีได้ D อยู่ 1 ชิ้น

และที่เหลือ F หมด เพราะทำผิดโปรแกรม

แต่ประเด็นคือ

ไองานที่ได้ D มันของ นร. คนนั้นนั่นเอง

พองานได้ถึงมือ ท่าน อ. ก็พูดขึ้นมาว่า

อาจารย์ : อ้อ ผลงานชิ้นนี้ของคุณนั่นเอง คุณรู้ไหม

คุณควรจะเข้าคอร์สเพิ่มรสนิยมนะ เพราะว่า

รสนิยมของคุณห่วยมาก เอางี้คุณมีบัตรนิสิตใช่ไหม

รู้ไหมว่าบัตรนิสิตมันทำอะไรได้บ้าง

อ่อตอนนี้คุณอาจจะยังไม่รู้ แต่ผมจะแน่นำให้เอามันไปใช้ในห้องสมุด

เอาไปยืมหนังสือดีไซน์ เอาเล่มที่สวยๆนะ เอามาเปิดอ่าน

แล้วถ้าเกิดอ่านแล้วยังไม่เข้าหัวให้คุณเอามาตุ๋น

กินก็ได้ ตุ๋นให้เปื่อยๆเลยนะ ซัก 100 เล่ม

ผมว่ารสนิยมคุณจะดีขึ้นอย่างหน้าใจหายเลยหล่ะ

แล้วพอคุณทำได้แล้ว ให้คุณเอาผลการยืมมาให้ผมดูด้วยนะผมจะตรวจ

นร. คนนั้นได้ฟังก็อึ้งไปพักหนึ่ง แล้วก็พยักหน้ารับคำ อ.

แต่ทุกวันนี้ นักเรียนคนนั้นก็คงยังอ่านหนังสือไม่ครบ 100 เล่มที่ อ. สั่ง

และคงจะไม่มีโอกาสให้ อ. ท่านนั้นตรวจอีกแล้ว

แต่คำพูดที่ อ. ได้พูดให้ นร. คนนั้นได้ฟัง

มันจะอยู่ในความทรงจำของ นร. คนนั้นตลอดไป ไม่มีลืม

บางทีคนเรานั้นก็ทำอะไรโดยที่เราไม่คิดหน้าคิดหลัง

โดยคิดว่าสิ่งที่เราทำนั้นมันดีแล้ว พอแล้ว

แต่หารู้ไม่ว่า สิ่งที่เรากระทำลงไปนั้นมันอาจจะเป็นการคิดไปเองฝ่ายเดียว 

ว่าดีที่สุดแล้ว เจ๋งที่สุดแล้ว ก็ได้ 

ขอบคุณครับ อ. เป้ 

edit @ 18 Jul 2009 21:03:25 by Wijji